راه و رسم طلبگي
ArticleID PicAddress Subject Date
{ArticleID}
{Header}
{Subject}

{Comment}

 {StringDate}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  • عنوان :  
  • به كجا و چگونه  
  • نویسنده :  
  • محمد عالم‌زاده نوري  
  •  فهرست کتاب
  • اصل پنجم: زمان‏مندی

    در برنامه‏ریزی جزیی حتماً باید  «ابتدا» و  «انتها»ی زمان هرفعالیت را مشخص کرد. تعیین زمان ابتدای عمل به آن جهت است که اراده به امر  «کلی» تعلق نمی‏گیرد. یعنی تصمیمی که انسان بر انجام کاری می‏گیرد تنها به این شرط عملی می‏شود که بریک امر مشخص  «جزیی» متمرکز شود. مثلاً این تصمیم که فلان کتاب را در  «آینده» خواهم خواند امری کلی است و قابلیت پذیرش اراده را ندارد مگر آنکه یکی از افراد بیشمار آینده مشخص شود. مثلاً بگوییم  «روز جمعه پس‏از نماز صبح» یا  «بلافاصله پس‏از رسیدن به خانه» این کتاب را می‏خوانم. یکی از شواهد مهم این مسأله این است که انسان معمولاً هرکاری را در آخرین فرصت ممکن آغاز می‏کند. زیرا تا پیش از رسیدن به آخرین زمان، مصادیق فراوانی در معرض ارادة او قرارگرفته ولی در لحظة آخر فقط یک گزینه برای انتخاب باقی است.  «بعداًانجام میدهم. » از نظر عملی با  «هرگز انجام نمی‏دهم. » معادل است. زیرا  «بعداً» مصادیق زیادی دارد و تاهنگامی که کلی است، اراده به آن تعلق نمی‏گیرد. از این‏رو لازم است برای انجام هر کاری یک مصداق مشخص آن را در نظر بگیریم و ابتدای آن را به‏صورت جزیی معین کنیم.

    تعیین زمان انتهای عمل  (یعنی زمان نتیجه‏بخشی کامل آن فعالیت) هم ضرورت دارد. زیرا انسان اگر زمان پیشِ روی خود را بی‏کران یا وسیع انگارد، انگیزه‏ای برای تلاش ندارد. هرگاه فرصت انسان برای انجام عملی محدود باشد، اوقات رهایی او کم‏تر می‏شود و با فعال کردن ظرفیت بالایی از توان خود، بهرة بیشتری از زمان می‏گیرد. توان انسان همیشه بسیار بیش‏تر از آن است که تصور می‏کند. آدمی هرگاه خود را آزاد می‏بیند، به حداقل ِ زحمت و حرکت اکتفا می‏کند. اما در تنگناها و محدودیت‏ها چنان فعالیت می‏کند که خود از نیروی عظیم خویش درشگفت می‏ماند. انسان درشرایط عادی بیش از چند کیلومتر نمی‏تواند بدود. اما در هنگامة احساس خطر یا به‏جهت فرار از مواجهة با دشمن، ساعت‏ها باسرعت و بدون احساس خستگی راه طی می‏کند.

    البته دائماً نمی‏توان در حال دویدن بود. اما می‏توان توقف‏ها و سستی‏ها را به حداقل رساند. از این قاعده در برنامه‏ریزی استفاده کنیم؛ اگر خود را ملزم به اتمام عمل در فرصت پیش‏بینی‏شده نماییم، همین التزام عملی به‏منزلة نیروی قاهری است که مارا به تلاش و فعالیت بیش‏تر وادار می‏کند. اما اگر همیشه با ارفاق و مدارا فرصت پهناوری پیشِ روی خود ترسیم کنیم، بخش عمده‏ای از وقت ما به رهایی و بطالت تباه می‏گردد. به‏همین جهت برخی از بزرگان حداکثر زمان فعالیت علمی برای یک درس در شرایط معمولی  (با طی تمام مراحل؛ پیش مطالعه، درس، مطالعه، مباحثه، و نگارش بحث) را سه ساعت پیشنهاد می‏کنند.

    برای تخمین زمان پایان عمل لازم است از ابتدا، مجموع فعالیت، به‏خوبی ملاحظه و مرحله‏بندی شود. مثلاً در تحصیل یک متن، شمار تقریبی جلسات، محاسبه - و با کمک یک سالنامه - بر روزهای تحصیلی توزیع گردد.

     

    • تعداد رکورد ها : 208
    کتاب به کجا و چگونه
     
    الی این و کیف (ترجمه عربی کتاب به کجا و چگونه)
     
    مقصد رشد اخلاقی
     
    چکیده کتاب به کجا و چگونه